Imposter Syndrome คำนี้ถูกบัญญัติขึ้นครั้งแรกในปี 1978 โดยนักจิตวิทยา Pauline Rose Clance และ Suzanne Imes จากการศึกษาในกลุ่มผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จสูง พบว่า แม้ผู้หญิงกลุ่มนี้จะมีความสำเร็จทางวิชาการและวิชาชีพที่โดดเด่น ได้รับปริญญา เกียรตินิยม หรือการยกย่องจากเพื่อนร่วมงาน แต่พวกเธอกลับไม่สามารถสัมผัสถึงความสำเร็จนั้นได้จากภายในใจ พวกเธอมักมีความเชื่อฝังลึกว่าตนเองไม่ได้ฉลาด และเชื่อมั่นว่าตนเองกำลังหลอกให้คนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าตนเองเก่ง

Imposter Syndrome คือรูปแบบของความรู้สึก ความคิดและความเชื่อที่ทำให้บุคคล คิดว่าตัวเอง “ไม่เก่ง” หรือ รู้สึกว่าตัวเอง “ไม่ดีพอ” หรือ “ไม่คู่ควรกับความสำเร็จ” หรือ “โรคจอมปลอม” อาการนี้ไม่ใช่โรคทางจิตเวช แต่เป็น “ปรากฏการณ์ทางจิตวิทยา” (Psychological Phenomenon) ที่คนเก่งหรือคนที่ประสบความสำเร็จ มักจะมีความรู้สึกลึกๆ ว่า:

• “เราไม่ได้เก่งจริงหรอก คนอื่นแค่ประเมินเราสูงเกินไป”
• “ขอโทษบ่อยมากแม้ไม่ได้ทำอะไรผิด เพราะกลัวว่าตัวเองจะเป็นภาระ”
• “เดี๋ยวคนอื่นก็จะรู้ว่าฉันไม่ได้เก่งจริง ที่ผ่านมามันแค่โชคช่วย ”
• “ฉันยังไม่พร้อมสำหรับสิ่งนี้ อาจจะมีคนอื่นที่เก่งกว่าฉัน”
• “รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนหลอกลวง (Fraud) เพราะในใจคิดเสมอว่าฉันยังทำได้ไม่ดีพอ”

คนที่ตกอยู่ในภาวะนี้มักจะกลัวว่าวันหนึ่ง “หน้ากากจะหลุด” แล้วทุกคนจะรู้ว่าเขานั้นเป็นพวก “ต้มตุ๋น” (Imposter) ที่ไม่ได้มีความสามารถจริงอย่างที่เห็น แม้จะมีหลักฐานของความสำเร็จอย่างชัดเจน

ความรู้สึกเหล่านี้มักผลักดันให้พวกเขาต้องพยายามทำงานหรือกดดันตัวเองหนักขึ้นเรื่อยๆ เพื่อปกปิดความรู้สึกไม่เก่งนั้น จนอาจนำไปสู่ความเครียด เหนื่อยใจ ภาวะหมดไฟ (Burnout) และมักจะจบลงด้วยความรู้สึกว่า “ทำไมถึงรู้สึกไม่ดีพอ ทั้งที่พยายามแล้ว”